De waarde van sociale steun bij trauma.

Contact met mensen kan moeilijk zijn voor mensen met een trauma,

De onveiligheid die je dan hebt ervaren in het contact met mensen kan zo ontwrichten en in je systeem zitten dat ieder contact onveilig en onzeker kan voelen.

‘Een van de moeilijke dingen van mijn complexe trauma vind ik nog wel het weer gaan vertrouwen op mezelf maar ook vooral weer vertrouwen krijgen en kunnen hebben in andere mensen.

Daarin heb ik een grote ontwikkeling mogen maken de afgelopen tijd en afgelopen jaren, en toch merk ik dat ik weer ‘worstel’ met twijfels en angsten in contacten met andere mensen, maar ondanks dat maak ik grote stappen..

Juist in het openstellen voor sociaal contact, en juist in het vertrouwen door ook mijn kwetsbare kant steeds meer te durven tonen.

Het zijn soms zelfs de normale dingen in sociaal contact, die lastig kunnen zijn.

Zelfs zoiets simpels als een  bezoekje brengen aan een standaard verjaardag van iemand anders met familie en zo, kan ongemakkelijk voelen..

Ik was laatst op een verjaardag, ik voelde mij onzeker en ongemakkelijk en vooral anders tussen al die mensen, maar toch leerde de ervaring mij ook wat, want ook al ben je anders.. ook al heb je een andere achtergrond dat hoeft geen probleem te ‘vormen.’

Ja en van te voren was ik bang, bang om te gaan, zenuwachtig om wat al die andere wel niet van mij zouden denken..

Maar ik ben inmiddels tot het besef gekomen, dat het vooral mijn eigen onzekerheid is, en problemen met vertrouwen wat het zo groot maakt.

Die verjaardag dus…  ‘Een van de beproevingen die ik op mijn pad kreeg, maar ook een beproeving die nog best gezellig en goed is uitgepakt.’

Die verjaardag is voor mij nog maar een simpel voorbeeld..

Ik heb sinds een tijdje een bonus familie/gezin, ik die dacht veel te hebben geleerd juist in relaties met andere en daarin het meest haalbare te hebben bereikt, leer door deze mensen dat er nog veel meer mogelijk is.

Door dit contact en vooral door de acceptatie die er is voor mij met al mijn emoties, en door de warmte, oprechte aandacht, en hun vermogen om ‘gezond’ met emoties om te gaan.

Leer ik mij weer op een ander niveau te verbinden met andere mensen,

Een veel dieper en minder oppervlakkig niveau.

Het is bijzonder en ik vind het mooi, en tegelijkertijd is het soms wel een proces wat ook lastig kan zijn..

Want ik heb regelmatig geworsteld met gedachten en gevoelens: ‘Ze zitten echt niet op mij te wachten”, Ik ben ze vast tot last, en wat ben ik nou waard?  En ook met gedachten wat als ze nou genoeg van mij krijgen en als ik ze dan ineens verlies of zelfs tegen mij krijg..

In het begin van het hele contact had ik dan ook regelmatig nachtmerries waarin dit soort dingen gebeurde..

Maar inmiddels ben ik er achter dat die angsten eigenlijk niet zo realistisch zijn als dat ze soms voor mij  en het getraumatiseerde stuk lijken!

Ik heb de laatste tijd vaak de neiging gehad om op de moeilijke momenten mij af te gaan sluiten van alle mensen om mij heen, maar juist op zulke momenten is verbinding met andere belangrijk.

En heeft die verbinding mij juist door die moeilijke momenten die er momenteel zijn heen getrokken..

Überhaupt is verbinding met andere belangrijk, ik las er laatst een stuk over in het boek trauma sporen, en daarmee viel voor mij een hoop op zijn plek:

“Een paar jaar geleden hoorde ik Jerome Kagan, een vooraanstaand emeritus hoogleraar in de kinder pyschologie zeggen dat er tegenover elke daad van wreedheid honderden kleine daden van vriendelijkheid en verbinding staan.
Zijn conclusie: Hoewel mensen een biologische aanleg erven die hun de ruimte geeft om angst, jaloezie, zelfzucht en afgunst te voelen, erven wij een nog sterkere aanleg tot vriendelijkheid, medeogen, samenwerking, liefde, en zorg vooral voor degenen die in nood zijn.
Dat aangeboren ethische kompas is een biologisch kenmerk van onze soort.
De mogelijkheid om je veilig te kunnen voelen bij andere mensen is waarschijnlijk het allerbelangrijkste aspect van de geestelijke gezondheid.
Veilige verbindingen zijn essentieel  voor een zinvol en bevredigend leven.
Talloze onderzoeken naar rampen bestrijding over de hele wereld hebben aangetoond dat sociale  steun de krachtigste bescherming vormt tegen het overweldigt raken door stress en trauma.
Sociale steun is meer dan alleen de aanwezigheid van anderen.
Het belangrijkste aspect is wederkerigheid: Werkelijk gehoord en gezien worden door de mensen om ons heen, het gevoel hebben dat wij in andermans geest en hart bestaan.
Om fysiek tot rust te komen, te genezen en te groeien is er een innerlijk gevoel van veiligheid nodig.
Geen enkele arts kan een recept uitschrijven van Liefde en vriendschap dit zijn immers complexe en zuurverdiende kwaliteiten.
Je hoeft geen traumatisch verleden te hebben om je timide te voelen of zelfs in paniek te raken op een feestje met onbekenden.
Door trauma kan de hele wereld echter veranderen in een verzameling van vreemdelingen.
Veel getraumatiseerde mensen hebben aanhoudend het gevoel dat ze uit de pas lopen met de mensen om hen heen.
Sommigen vinden troost in groepen waar ze hun herinneringen kunnen ophalen samen met andere die de zelfde achtergrond of soort gelijke ervaringen hebben. 
De nadruk op een gedeelde geschiedenis van trauma en slachtofferschap vermindert hun allesverzengende gevoel van eenzaamheid.
De prijs die zij daarvoor moeten betalen, bestaat echter vaak uit het ontkennen hun individuele verschillen.
Leden kunnen alleen bij de groep horen als ze zich schikken naar de gedeelde taal en gedragslijn.
Door zichzelf te isoleren als lid van een nauw gedefinieerde slachtoffergroep zijn ze geneigd om de ander te beschouwen als irrelevant of in het ergste geval gevaarlijk, wat uiteindelijk lijdt tot meer vervreemding.
Bende’s, extremistische politieke partijen en religieuze sekten kunnen troost bieden, maar zijn zelden in staat om de geestelijke flexibiliteit te kweken die nodig is om volledig open te staan voor wat het leven te bieden heeft, daarom kunnen zij hun leden nooit bevrijden uit hun trauma’s.
Goed functionerende mensen die zijn in staat om individuele verschillen te accepteren en de menselijkheid van andere te erkennen.
In de afgelopen 20 jaar is men tot het algemene besef gekomen dat kinderen en volwassene die te schichtig zijn of zich te veel afsluiten om troost te kunnen ontvangen van andere mensen, geholpen kunnen worden door relaties met andere zoogdieren aan te gaan.
Honden, paarden en zelfs dolfijnen bieden een minder ingewikkelde manier van gezelschap.
Terwijl zij wel het noodzakelijke gevoel van veiligheid bezorgen.
Vooral honden en paarden worden tegenwoordig intensief gebruikt voor de behandeling van bepaalde groepen trauma patiënten.”
Een van de vele dingen die ik er uit haalde is het volgende:
“Goed functionerende mensen die zijn in staat om individuele verschillen te accepteren en de menselijkheid van andere te erkennen.”
Ik merk dat vooral dit zo ontzettend belangrijk is dat je mensen om je heen hebt die in staat zijn je te accepteren met alles wat je bij je draagt, door deze acceptatie ontstaat er ruimte om te groeien..
En om je langzaamaan veilig te durven voelen in contacten met andere mensen.
Ik merk dat het mij goed doet, dat ik deze veiligheid mag ervaren in een gezin en dat ik een 2de thuis heb.
Dat naast al de waardevolle contacten die ik al had, maakt dat ik ook steeds meer van mezelf durf te laten zien, en dat ik steeds vaker in staat ben om mij te verbinden en om mij enigszins veilig te kunnen voelen in contact.
Ik had laatst een goed gesprek met mijn bonus moeder, zoals ik haar momenteel ervaar: en ik kon het met haar over moeilijke dingen hebben op een waardige respectvolle manier en ik  was verbaasd over dat vertrouwen wat er al is en dat we het over voor mij zulke diepe dingen konden hebben samen.
Ik voelde mij werkelijk gezien en gehoord door haar reactie op mij, iets dat ik zo heb moeten missen in het verleden, maar iets wat zo ontzettend belangrijk is om te kunnen helen.
Ik heb het de laatste tijd niet makkelijk, en worstel weer erg met mijn trauma’s  en problemen als gevolg van mijn jeugd, maar ik merk dat er éen verschil is wat het verschil voor mij maakt, namelijk: Nu ben ik niet meer alleen.
Ondanks dat deze periode weer moeilijk voor mij is,
Juist de verbinding met andere, zorgt dat ik hier weer doorheen kom, en dat geeft een stukje vertrouwen in mezelf en in mijn toekomst, en vooral in mijn herstel, en het leert mij ook hoeveel stappen ik al heb gezet en heb mogen zetten in een korte tijd.
Verbinding, en het kunnen vertrouwen en het van andere op aan kunnen, een belangrijk aspect voor mij en waarschijnlijk voor vele andere slachtoffers/ overlevers met een jeugd trauma om te kunnen groeien, maar ook om weer wat vertrouwen in jezelf en de wereld te kunnen gaan ontwikkelen/voelen.
Ik gun al mijn lezers, en ook al mijn lotgenootjes, zulke liefdevolle en respectvolle mensen, die in staat zijn om je te respecteren zoals je bent oftewel veilige andere. ❤
“Door Liefde worden bruggen gebouwd”

 

 

 

Advertenties

#Metoo #ik ook.

Ik heb wat langer gewacht met het schrijven over het onderwerp # Metoo,

Omdat juist nu dit onderwerp seksueel geweld zo speelt in de media, ik zelf bezig ben grote stappen te zetten in mijn verwerking proces van het seksueel misbruik/geweld wat mij helaas ook is overkomen.

Van de week toen ik weer is mijn machteloosheid van vroeger ontkende, en daarmee mijn slachtofferschap, stuurde mijn psychologe woorden die mij raakte en even lieten voelen dat ook mijn pijn er mag zijn:

“als het jou overkomt…” dan ben je zeker wel slachtoffer, van mannen die geen enkele respect hebben voor de ander, die geen NEE kunnen horen, die denken dat ze alles kunnen maken.  En dat mag je voor jezelf erkennen, dat je slachtoffer bent want iemand heeft misbruik gemaakt van je kwetsbaarheid.

Dit geldt natuurlijk niet alleen voor vrouwen die slachtoffer zijn, maar ook voor mannen die slachtoffer zijn, mannen zijn niet alleen maar daders er zijn namelijk net zo goed vrouwen die ‘dader’ zijn van seksueel misbruik.

Ik verwar soms nog al eens het verschil tussen slachtoffer zijn en slachtoffer gedrag, want ja ik ben slachtoffer van Seksueel misbruik van mensen die mijn grenzen overschreden, maar ik heb in het nu de keuze hoe ik er mee omga en daar zit het verschil tussen slachtoffer gedrag en slachtoffer zijn.

Want ja ik ben slachtoffer, maar in het nu heb ik de keuze of ik het mijn leven laat beheersen of niet, in het nu heb ik de keuze om elke dag te proberen de lichtpuntjes en ook de positieve dingen te zien.

Een keuze die ik steeds weer maak is dan ook mij niet vast te bijten in mijn slachtofferschap.

Want ik wil verder met mijn leven, en mijn verleden niet laten winnen.

Ik zag veel mensen naar buiten komen met hun ervaringen n.a.v. #Metoo  en het is goed dat er meer openheid komt over dit onderwerp, over het onderwerp seksueel geweld en seksuele intimidatie.

Ik denk dat het daar ook begint, bij oprechte aandacht voor dit onderwerp.

Ik merk zelf dat soms de ontkenning, en het ontbreken van aandacht voor mijn pijn, dat dat misschien nog wel ingrijpender is geweest dan het seksueel misbruik zelf.

Al heeft het seksueel misbruik ook wel behoorlijk wat kapot gemaakt, de reacties van mensen en eerdere hulpverleners hebben ook ‘schade’ aangericht.

Seksueel misbruik, het grijpt in op je ziel, het geeft je het gevoel een object te zijn waar iedereen maar gebruik van kan maken, het werkt door in je hele zijn want als mensen zulke dingen doen dan moet je toch wel een slecht kind zijn?

Dan moet je het toch wel verdienen? Dat is hoe het brein van een kind werkt.

Daarnaast werd het natuurlijk vaak genoeg gezegd dat ik een slecht kind was, en dat het allemaal mijn eigen schuld was.

Maar ik gaf mezelf ook de schuld, buiten dat de daders dat deden.

Dat is hoe een kinderbrein werkt,

In iedere geval hoe mijn hoofd als kind heeft gewerkt, en dat is slechts maar een kleine kijk, op hoe mijn hoofd als kind heeft gewerkt.

In mijn proces van naar buiten komen met het seksueel misbruik, zowel door de hulpverlener, als met het seksueel misbruik van mijn vader.

Heb ik mensen gemist, mensen die mij echt 100% zagen die de verwarring en de pijn hebben gezien en die daar ook wat mee deden, en mijn verleden niet ontkende, die onterechte ontkenning heeft mij voor mijn gevoel ook een extra trauma gegeven.

Een trauma, waar ik mee geconfronteerd word sinds ik wel mensen heb die mij 100% zien waardoor ik ook de moed vind om mijzelf steeds meer te zien.

Mensen die de moed hebben om mij te geloven en samen met mij en mijn innerlijke gekwetste kind naar het trauma toegaan, om te kijken wat het nodig heeft om te helen.

Dan heb ik het over mijn psychologe die dat doet, die deinst nergens voor terug en is niet bang om naar mij te kijken, en om mij te zien als mens maar ook in mijn pijn.

Die is niet bang om te zien, dat er inderdaad zieke dingen op de wereld gebeuren, dat er vaders, opa’s, mannen maar ook vrouwen en ga zo nog maar even door in staat zijn om kinderen te misbruiken.

Ook merk ik, dat er naast mijn psychologe/trauma therapeute er ook andere mensen zijn in mijn omgeving, die mij echt zien.

En mij daarmee het gevoel geven dat ik er mag zijn met alles wat ik meedraag aan bagage, met alles inclusief mijn pijn.

Dus ook inclusief het seksueel misbruik waar ik slachtoffer van ben..

Dingen zijn nu anders.

Maar toch is er ook een andere kant geweest in mijn leven:

Een kant van mensen die liever wegkeken, en een kant van mensen die niet wilde zien wat voor leed mij is aangedaan toen ik naar buiten kwam met onthullingen die slechts het topje van de ijsberg waren over mijn traumatische jeugd.

Of mensen die meer bezig waren met de kanten waar ik niet mee geholpen werd.

Uiteindelijk heeft goede zorg, en veiligheid en stabiliteit en vooral oprechte aandacht voor de pijn en de verwarring van mij veelste lang moeten wachten,

Mijn trauma heeft zich alleen maar kunnen uitbreiden, doordat ik niet de hulp, positieve aandacht en  steun en liefde heb gehad die juist zo essentieel was toen ik naar buiten kwam met slechts maar een topje van de ijsberg over mijn onveilige jeugd.

Nee in plaats daarvan was het zoveel makkelijker om te ontkennen en mij het zwijgen weer op te leggen en te oordelen.

In iedere geval makkelijker dan oprechte aandacht te hebben voor het ontwrichtende trauma wat ik al had door het seksueel misbruik en door de kindermishandeling etc.

Als een slachtoffer naar buiten komt of het nou een kind is, of het nou een volwassenen is, er is slechts een ding belangrijk oprechte aandacht en niet oordelen en vooral neem iemand die naar buiten komt met seksueel geweld/misbruik serieus.

Want de ontkenning, en misschien zelfs wel Victim blaming laten ook diepe sporen na, soms misschien nog wel meer dan het Seksueel geweld/misbruik al heeft gedaan.

Elke keer, dat ik nu door de pijn heen ga en gezien word in die pijn.

Kan de balans langzaam steeds een beetje meer herstellen, de balans met al mijn negatieve ervaringen.

En kan ik mijn trauma’s steeds weer een beetje onder ogen zien en daarna steeds een stukje meer loslaten.

Vandaag was ik ergens, en ik zag allemaal kinderen ook kinderen met vaders.

En er ging even een moment door mij heen, zouden deze kinderen misschien ook wel misbruikt worden? maar tegelijkertijd had ik er een moment achteraan dat heus niet iedereen zo’n zieke geest heeft, en toch kan het maar zo helaas overal gebeuren en iedereen overkomen.

En toch weet ik inmiddels dat er ook vaders zijn, en gezinnen zijn die goed en met veel liefde voor hun kinderen zorgen, dus dat het gelukkig niet overal gebeurd.

Het is van belang dat we slachtoffers, maar ook mensen met pijn gaan zien,

En dat er gestopt word met oordelen, en victim blaming rondom dit probleem.

Het is van belang dat we gaan luisteren, in plaats van te ontkennen dat deze dingen gebeuren.

Ik sluit af met een filmpje van een nieuwe campagne van Centrum seksueel geweld, het liedje wat er in voor komt raakte mij heel erg toen ik hem voor het eerst hoorde, het liedje is een vertaling van het liedje van Lady gaga till it happens to you, en op een of andere manier kwam hij in het Nederlands nog meer bij mij binnen, beelden kunnen triggers bevatten dus kijk alleen als jij denkt het aan te kunnen:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het belang van ‘veilige’ andere en positieve tegenervaringen bij complexe ptss.

Het leven met een Complexe Ptss als gevolg van een traumatische jeugd het voelt soms alsof je op een dun touwtje moet lopen, waar je makkelijk vanaf valt in een diep ravijn.

Dat gevoel is iets wat ik veel heb ervaren de afgelopen tijd,

Maar ik heb bij dat gevoel ook andere dingen mogen ervaren, hoe het contact met andere mensen je net even kan opvangen als je dreigt te vallen of als je valt, hoe de liefde van andere en hoe een luisterend oor het verschil kunnen maken.

De Afgelopen periode is zwaar, heftig en het is logisch dat het allemaal weer wat wankeler voelt, maar in die wankelheid heb ik gelukkig ook mogen voelen dat ik er niet meer alleen voor sta, dat er mensen zijn die niet ‘zomaar weggaan” als het even moeilijk word.

Dat er mensen zijn die mij accepteren gewoon zoals ik ben, en dat er mensen zijn waar ik mij oprecht mee kan verbinden ook al is vertrouwen wel nog een dingentje.

De afgelopen periode heb ik veel mogen leren over vertrouwen en heb ik mij ook wel teleurgesteld gevoeld in vertrouwen, maar daarnaast ook mogen ervaren hoe mooi het kan zijn.

En wat voor waardevolle contacten je kan krijgen, juist door je kwetsbaar op te stellen.

Ik ben teleurgesteld in het vertrouwen.

Maar dat weerhoud mij niet van verder gaan, ook al betekent dat voorlopig op een dun touw lopen bij wijze van spreken.

Dat dunne touw, word ook wel weer dikker en stabieler, en tot die tijd ga ik verder met de mogelijkheden die er zijn binnen dat dunne ‘touw.’

Ik heb de laatste tijd mogen ervaren hoe het is om opgevangen te worden, en dat ondanks de verdrietige dingen in het leven er ook mooie dingen bestaan, en dat er ook mensen zijn die mij accepteren inclusief mijn beschadigingen.

Zo is er een gezin dat ik ken sinds een tijdje, en dat contact met dat gezin betekent veel voor mij omdat ze mij steeds weer een beetje leren wat echte oprechte liefde is, hun zijn dan ook een van de lichtpuntjes in mijn leven.

Een van de factoren die stabiel zijn in mijn leven, en wat niet zomaar verdwijnt.

En zo heb ik lieve vrienden om mij heen, die mij laten zien wat vriendschap en liefde inhoudt.

De laatste tijd zijn er veel dingen gebeurd in mijn leven wat moeilijk voelde, en soms bijna niet te verdragen.. en vaak had ik de neiging om mij terug te trekken uit contact met de waardevolle mensen om mij heen, maar juist de verbinding, en het feit dat ik gewoon mezelf kan zijn in het contact met andere dat zijn dingen die belangrijk zijn.

Ik voel mij een rijk en een dankbaar mens, dat naast alle pijn die er ook is, er ook een andere kant is in mijn leven namelijk de kant van ‘veilige andere’ en de waardevolle vriendschap die er met hun is.

Soms moet ik nog heel erg wennen aan het feit dat er mensen zijn die lief voor mij zijn want dat is nog iets wat ik mag leren, dat ik het verdien dat er mensen lief naar mij zijn en dat ik niet alleen ben.

En toch elke ervaring waarin ik dat even voel de oprechte liefde maar daarnaast ook een stukje verwarring, leer ik het steeds een beetje toe te laten dat mensen lief voor mij zijn en kan ik ook steeds een beetje meer zachtheid voelen voor mijn eigen kwetsbaarheid daarin.

Ik heb geleerd dat ondanks dat het allemaal moeilijk kan zijn, dat er nu naaste mensen en veilige andere zijn die ik kan/mag opzoeken als het moeilijk is, maar waarmee ik ook mijn overwinningen en positieve dingen kan delen.

Ik heb geleerd dat ik het niet allemaal alleen hoef te doen, tuurlijk je moet het zelf doen maar het kan soms net even de steun van andere zijn die maakt dat je het volhoud.

Deze periode van ‘Voelen’ is niet altijd makkelijk, het maakt dat ik de verdrietige dingen, en de pijnlijke dingen voel, maar daarnaast kan ik ook steeds beter de positieve dingen voelen en intense Geluk momentjes ervaren.

En in deze periode van ‘Voelen.” kan ik langzaamaan  de dingen  van vroeger door de therapie  die ik krijg  van een goede therapeute/psychologe voor mijn trauma’s en door de positieve tegenervaringen steeds beter in een ander perspectief gaan plaatsen.

En kan ik steeds meer een stukje helen.

Het komt goed, steeds een stukje meer..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Steeds een stukje dieper proces, de kern.

Lang heb ik niet willen praten over de details van het misbruik,

Ik stond er wel bij stil in therapie, maar altijd met een soort veilige muur er tussen.

De muur die dissociatie heet, de muur die bang was om werkelijk te voelen wat het met mij heeft gedaan en die mij daartegen beschermde.

Sinds een tijdje is mijn vriend dissociëren wat meer op de achtergrond verdwenen, en zorgt dat voor behoorlijk veel emoties en gevoelens.

Waar ik soms behoorlijk door overspoeld word.

Ze zeggen wel eens dat het trauma verwerking proces vergelijkbaar is met uien pellen, en daar ben ik het mee eens, ik ervaar dat zelf ook je gaat steeds een stukje dieper.

Sinds kort durf ik op een dieper niveau stil te staan bij het Seksueel misbruik van mijn vader dan dat ik al deed.

Momenteel ben ik bezig met trauma therapie (Exposure i.p.v. EMDR) op het misbruik of nou ja eigenlijk seksueel geweld door mijn vader, dat dekt de lading meer..

Voor de mensen die willen weten wat exposure therapie is hieronder een link:

http://www.metggz.nl/behandeling/soorten-therapie/psychotherapie/imaginaire-exposure-imaginaire-rescripting

Deze week had ik een sessie exposure therapie met de eerste verkrachting van mijn vader na het overlijden van mijn moeder, tevens de eerste echte verkrachting in mijn leven. “Toen ik 7 was, bijna 8.”

Daarvoor ben ik al wel misbruikt, maar is mij dat nog bespaard gebleven.

Het was een heftige sessie, want je gaat er weer zo intens doorheen met exposure therapie.

Exposure therapie is onwijs zwaar, maar toch ben ik blij dat ik het heb, en aanga.

Er ontstaat ruimte om te doorvoelen wat je nou eigenlijk is aangedaan, er is iemand die naar je luistert (Een getuige van je verhaal in het nu van toen en daar.)

Het is heftig en pijnlijk, maar wel een helend proces.

Het is ook een proces waarbij je schaamte doorbreekt door alles te benoemen zoals het is..

Deze week had ik een sessie exposure therapie, en ik voelde mij daarna echt alsof ik gebroken was, en ik schaamde mij kapot, ik wilde het liefst de kamer uitrennen na de sessie, (Maar dat deed ik nog net niet.)

De dagen daarna waren zwaar, het voelde soms alsof ik kopje onder ging in mijn emoties, en ik had last van herbelevingen, ook lichamelijke herbelevingen..

En toch kwam ik deze dagen door, ik was heel erg geneigd om uit verbinding te gaan met de mensen die om mij geven en mij willen helpen, maar toch is het juist ook weer die verbinding die mij hielp om te herstellen van de sessie.

Het is nog steeds niet makkelijk, maar wel weer een stukje makkelijker te verdragen omdat ik weet dat ik niet alleen ben, en dat mijn gevoelens en mijn reactie op wat er vroeger is gebeurd normaal is.

Ook werd ik getriggerd in oude reacties, (Zoals mij in de steek gelaten voelen.)

Het is hard werken, om het gekwetste kind niet de boel te laten overnemen, maar om het er toch te laten zijn.

Want ja het mag er zijn, en het is belangrijk om het er laten zijn om zo steeds weer verder te groeien.

Exposure is zwaar, zwaarder dan EMDR.

Maar het is wel een pad wat ik bewandel, omdat ik merk dat ik dit nodig heb in mijn proces.

Juist om de erkenning die ik mezelf hier mee geef, de erkenning dat mijn pijn er mag zijn, en de erkenning dat mij nou eenmaal verschrikkelijke dingen zijn aangedaan die niet hadden mogen gebeuren..

Maar dat ik het heb overleefd, en ja dat is soms zwaar want al die dingen poets je niet zomaar weg.

Maar ik heb er vertrouwen in, door dit aan te gaan, hoef ik niet meer te overleven maar is er straks steeds meer een normaal leven voor mij weggelegd.

In der loop der jaren heb ik gemerkt, door te verwerken komt er steeds meer ruimte vrij, en kan ik ook steeds meer de normale dingen van het leven aan, en deelnemen aan het leven zonder bijvoorbeeld dissociatie.

Ik ben er nog niet, en het is vaak nog mega zwaar allemaal.

Maar het gaat beter, steeds een stukje beter.

 

 

 

 

 

Tegen gestelde ervaringen en trauma.

Tegengestelde ervaringen het is een thema wat de laatste tijd veel in mijn leven speelt,

Het is belangrijk om als je zo getraumatiseerd bent door andere mensen dat je leert dat het ook anders kan en dat er ook mensen zijn die je wel kan vertrouwen bijvoorbeeld.

En dat er ook mensen bestaan die je niet zomaar afwijzen of pijn doen.

Dat er mensen zijn waarbij je jezelf mag/ kan zijn.

Dat er mensen zijn die jou ‘wel’ waardevol vinden..

Dat je het leven wel aankan etc.

Ik heb al een aantal tegengestelde ervaringen met vroeger opgedaan in mijn proces, maar de laatste tijd komen er daar steeds meer bij.

Tegengestelde ervaringen zijn heel belangrijk om de dingen langzaam in een ander perspectief te kunnen gaan zien, en om nieuwe verbindingen aan te kunnen gaan leggen op gevoels niveau.

Gister had ik het heel moeilijk, ik moest huilen, was aan het zweten en ik kreeg een hartslag die enorm te keer ging.

Ik had zo’n intense pijn, en herbelevingen.

Ik dacht dat ik het niet zou verdragen, het gevoel van er alleen voor staan maakte het allemaal alleen maar moeilijker.

Sinds kort ken ik een gezin, en daar heb ik op de een of andere manier een goed gevoel bij, en ik vind ze liefdevol.

Ik voelde de behoefte naar hun toe te gaan, maar ik was ook bang.

Bang voor afwijzing, bang om tot last te zijn, en of dat ze mij raar zouden vinden.

Maar toch koos ik er voor met een beetje aanmoediging van een andere lotgenoot om een berichtje te sturen en gewoon te vragen of ik langs mocht komen en bij hun mocht zijn.

En ik was welkom, het was een hele mooie en belangrijke ervaring voor mij, ik merkte dat ik rustiger werd door even in de structuur van een ander gezin te zijn, praten was niet echt nodig maar er gewoon zijn, een plekje te hebben dat betekende heel veel voor mij. ❤

Het was een mooie tegengestelde ervaring omdat ik mij echt even geborgen voelde.

De laatste tijd leer ik ook veel in vriendschappen door tegengestelde ervaringen, zo heb ik sinds kort een vriendschap, wat ik in het begin behoorlijk spannend vond, angst om weer verlaten te worden speelde in alle fronten op, iets wat sowieso in vriendschappen en met mensen die dichtbij mij staan de laatste tijd veel opspeelt.

Maar die verlatingsangst gaf mij de neiging om niet te zeggen hoe het werkelijk met mij ging toen hij het vroeg, maar weer mijn standaard antwoord goed te gebruiken, toch besloot ik na te aarzelen dat ik dat niet wilde, mij afsluiten van de daadwerkelijke verbinding door niet mezelf te laten zien en mezelf ergens te verstoppen in een hoekje bij wijze van spreken.

Ik sprak mij uit over hoe het ging, en ik liet mijzelf zien, en dat waardeerde hij en vond hij bijzonder.

Ook dit was een fijne tegenervaring.

Een cadeautje voor het risico wat ik nam door mij kwetsbaar op te stellen.

Kwetsbaarheid is soms ook kracht, dat merk ik de laatste tijd maar al te goed.

De laatste tijd voel ik meer, het is niet altijd leuk, maar het mooie is wel dat daardoor meer een echte verbinding ook met de mensen om mij heen tot stand komt.

Dat ik ook in staat ben de liefde, en vriendschap die ik nu krijg te voelen.

Ik ben blij dat ik de laatste tijd deze tegenervaringen steeds meer op mijn pad zijn gekomen, het leert mij dat het anders kan zijn, dat er ook nog een andere kant van het leven is, en dat er ook lieve en goede mensen bestaan op de wereld en dat ik niet meer alleen ben.

Tuurlijk moet je het zelf doen in het leven, maar toch zijn er mensen om je heen die je daarbij kunnen ondersteunen.

Ik sluit hierbij af met een liedje van de Lion king 2, omdat het zo mooi weergeeft voor mij dat je niet altijd alleen bent:

 

 

De kleine dingen die het verschil maken!

De kleine dingen die verschil maken:

Vorige week had ik een moeilijke week, een week met triggers.
Een week waardoor ik mij meer wilde verstoppen, wat ik overigens niet deed omdat ik inmiddels weet dat het geen zin heeft, want het word er immers niet beter van.
En de moeilijke momenten mogen er gewoon zijn, ook in contacten met mensen mag ik mezelf zijn, en laten zien.

Ik had een week met veel gevoelens van machteloosheid, wat mij soms een beetje overspoelde en terugbracht naar het verleden waarin ik inderdaad machteloos was.

Toch lukte het me ook om de regie terug te pakken, juist door de verbinding met andere wel aan te gaan.

Naast de moeilijke momenten, en teleurstellingen was ik ook in staat de mooie dingen te zien en om mij te blijven verbinden met de mensen om mij heen.

Er deden zich momenten voor dat ik in staat was diepe verbinding te voelen.

Gister was er zo’n moment:

Ik heb weer na een hele tijd besloten om mijn geloof van vroeger op te pakken en daar weer wat actiever mee bezig te willen zijn.
Een besluit waar ik na jaren eindelijk weer wat ruimte voor heb in mijn hoofd en hart.

Ik ben apostolisch omdat mijn moeder het ook was..
Mijn leven was zwaar, omdat mijn thuis situatie super onveilig was, en omdat maar weinig mensen mij echt zagen voor het ongelukkige kind dat ik eigenlijk was.
Maar het apostolisch genootschap was een plek waar ik altijd veilig was voor mijn gevoel.
Door omstandigheden, was er ineens geen ruimte meer voor, voor het apostolisch zijn.

Nu 12 jaar later, ben ik weer het eerst naar een dienst gegaan bij het apostolisch genootschap hier in de buurt,

Er gebeurde iets met mij, ik kwam in gesprek met iemand en ik bleek haar nog te kennen van vroeger.

Toen ik mij voorstelde met voor en achternaam, zei ze: oohw je komt uit dat problematische gezin en dat is natuurlijk alleen nog maar de buitenkant, kun je nagaan hoe het voor jou moet zijn geweest, en ze was oprecht blij om mij weer te zien, en ze vroeg mag ik je een knuffel geven?

Een bijzonder en onverwacht moment aangezien ik nu helemaal aan de andere kant van het land woon.

Een klein moment uit mijn week, waarop ik diepe verbinding kon voelen met iemand die ik alleen maar vaag ken van vroeger!

Er ontstonden mooie gesprekken ook met de mensen die ik nog niet kende, de dienst was mooi want ook dat ging over verbinding en liefde voor de medemens.

Kortom een mooie bijzondere ochtend, met het gevoel welkom te zijn en met diepe verbinding met mensen die ik nog niet eens echt ken, het gevoel welkom te zijn omarmde mij. ♡

Deze ochtend was er een die het verschil voor mij maakte, die mijn week weer een zonnetje gaf.

Vertrouwen.

Vertrouwen,
Veel mensen zeggen dat ik vertrouwen moet hebben, vertrouwen in mijzelf en vertrouwen in de mensen om mij heen. ‘W’ zegt ook dat ik moet vertrouwen.
Vertrouwen het is een woord wat zo vanzelfsprekend is voor veel mensen, voor mij is het een opgave om dat vertrouwen op te brengen.
De laatste tijd ga ik door een periode waarin ik de voor mij grootste obstakels aan het overwinnen ben, waarin ik mijn hart en gevoel volledig bloot geef aan iemand die ik vertrouw.
Waarmee ik op een liefdevolle manier een ontdekking reis maak, waarmee ik deuren open en weer sluit. Het is een intense periode, waarin ik soms het gevoel heb gedragen te worden in het nu, en waarin ik soms weer keihard terug val in het verleden en alle duisternis die daarbij hoort.
Toch is het ook ondanks dat een periode van kracht, een periode waarin ik verbinding aanga en veel meer kan en durf te voelen.
Een periode van echtheid,
Een periode waarin er ook ruimte komt om te denken aan een toekomst, en een periode waarin er naast al het andere wat er nog is aan trauma ook ruimte ontstaat voor het hier en nu.
Voor de dingen die er ook mooi kunnen zijn in het hier en nu.
Vertrouwen, het is moeilijk maar zeker niet onmogelijk.
Ik leer steeds meer te vertrouwen op mijn eigen vermogen maar ook andere durf ik steeds meer toe te laten en te vertrouwen en ik ga echt voor mijzelf staan op momenten dat ik dat nodig vind!
En de mensen die er dan overblijven dat zijn de oprechte mensen, de mensen waarmee ik mij wil verbinden.
Als je vertrouwen zo geschonden is, denk je misschien, het komt nooit meer goed.. Maar het kan goed komen, dat is iets waar ik steeds meer in durf te geloven en wat zich stapje voor stapje aan het uitbreiden is.
“Ik mag de gevoelens van onveiligheid verruilen voor veiligheid.”
“Ik mag vertrouwen”